In 2014 zag het er niet naar uit dat ik ooit iets met kunst zou doen. Ik studeerde Geschiedenis en was voornamelijk graag aan het leren. Tekenen kon ik totaal niet. Toen ik in 2015 fysiek volledig onderuit ging en te horen kreeg dat ik een burn-out had stond ik dus ook niet te trappelen om mijn leven vol boeken en intellectuele prikkels in te wisselen voor iets “saais” als tekenen met houtskool. Ik kon echter niet anders, mijn lichaam kon inmiddels zo weinig aan dat tekenen als lichte activiteit op een gegeven moment het enige was wat ik nog kon. En ik bleek er steeds meer plezier in te krijgen, wat was het magisch om zomaar uit het niets een persoon vanuit het papier tevoorschijn te toveren! Opeens kon ik veel meer dan alleen maar poppetjes met een rondje als hoofd en streepjes als ledematen te tekenen. Trots toonde ik mijn prille eerste creaties aan vrienden en familie en ook zij waren enthousiast.
Terwijl mijn leven jarenlang volledig in het teken stond van rust en herstel, kon ik dag na dag mijn tekenvaardigheden ontwikkelen. Eerst door een halve minuut achter elkaar te tekenen (meer kon mijn lichaam immers niet aan), en langzaamaan bouwde ik de duur steeds verder uit. Ik wist geld op te halen voor een ziekenhuis dat werd gebouwd in Ghana en kon vrienden blij maken met portretten. Langzaam werd tekenen van iets dat ik niet leuk vond en niet kon tot iets waar ik zingeving uit haalde. Het werd in zekere zin mijn luik tot de buitenwereld, samen met de gedichten die ik in de heftigste perioden schreef en die mijn vader uiteindelijk in eigen beheer uitgaf in de dichtbundel Kafkaësk Kakken.
Momenteel staat m’n leven nog steeds in het teken van herstel, maar gelukkig kan ik al een stuk meer dan in de donkerste dagen. Ik kan nog steeds niet “normaal” in de maatschappij functioneren door m’n lage belastbaarheid, maar ik heb m’n leven toch zinvol weten in te richten door kunst te blijven maken. Inmiddels teken ik nog steeds met houtskool en schrijf ik gedichten, maar ik ben ook begonnen met olieverf en ik ben bezig met het ontwikkelen van een bordspel over het leven met weinig energie.
Tien jaar tijd hebben bij mij dus een enorme ommekeer richting het creatieve teweeggebracht, en op deze pagina houd ik jullie op de hoogte van mijn verdere proces.
Wil je ook een houtskoolportret? Je kunt me via de contactpagina bereiken, dan kan ik kijken wat ik voor je kan doen. Door m’n lage belastbaarheid kan ik niet garanderen wanneer het af is, maar ik vind het altijd leuk om iets voor een ander te maken!
Liefs,
Tom